Πέμπτη, 28 Ιανουαρίου 2016

Φωκίωνος Revisited




















Την ώρα που τα ξένα µέσα παρουσιάζουν την Ελλάδα της κρίσns µε τον πιο αµήχανο τρόπο, το γερµανικό περιοδικό τέxvns Flaneur κάνει διάσηµη σε όλο τον κόσµο τη Φωκίωνοs Νέγρη  προκαλώντας ένα hyρe άνευ προηγουµένου.
Η αρxισυντάκτρια του Grashina Gabelmanri µαs εξηγεί γιατί.

«Η ΦΩΚΙΩΝΟΣ ΝΕΓΡΗ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ ΞΕΧΩΡΙΠΟΣ ΚΟΣΜΟΣ.
ΔΕ ΒΡΗΚΑΜΕ ΚΑΝΕΝΑ ΣΥΓΚΡΙΣΙΜΟ ΔΡΟΜΟ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ.
ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΜΙΚΡΟ ΝΗΣΙ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΧΤΙΣΤΕΙ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΕΝΑ ΠΟΤΑΜΙ ΠΟΥ ΤΡΕΧΕΙ ΚΑΙ ΑΥΤΗ Η ΕΝΕΡΓΈΙΑ ΤΟΥ ΠΟΤΑΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΟΥΣΑ ΣΕ ΚΑΘΕ ΣΗΜΕΙΟ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ»


ΤΟ ΠΕΜΠΤΟ ΤΕΥΧΟΣ ΤΟΥ ΒΡΑΒΕΥΜΕΝΟΥ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΥ FLANEUR είναι αφιερωμένο στην καρδιά της Κυψέλης, την οδό Φωκίωνος Νέγρη, έναν άλλοτε κοσμοπολίτκο δρόµο που «ξέπεσε» όταν πήραν τα πάνω τους τα προάστια για να προσπαθήσει τώρα, δειλά και µεθοδικά, να ξαναβρεί την αστική του ταυτότητα. Πρόκειται για μια συνηθισμένη πρακτική της οµάδας που αναζητά σε κάθε τεύχος της την ιστορία µιας πόλης µέσα από τις αφηγήσεις και το αποτύπωμα των κατοίκων ενος συγκεκριμένου δρόµου. Γιατί επέλεξαν αυτό το αθηναϊκό «ποτάµι ανθρώπων»-πάνω-στο-ποτάµι για να ξετυλίξουν το νήµα τους και πώς ερµηνεύει αυτή η παρέα των νεαρών Γερµανών τη χώρα µας στους, «ξένους»; Η Grashina Gabelmann. η µία εκ των δύο αρχισυντακτών του Flaneur, λύνει τις απορίες µας και παραδέχεται ότι κάποια στιγµή σκέφτηκε να µετακοµίσει µόνιµα εδώ.

Τι είναι το Flaneur;
Είναι ένα νοµαδικό, ανεξάρτητο περιοδικό που σε κάθε τεύχος του επικεντρώνεται σε ένα δρόµο κάπου στον κόσµο. Το περιοδικό αγκαλιάζει την πολυπλοκότητα του δρόµου, τα επίπεδά του και την κατακερµατισμένη του φύση χρησιµοποιώντας µια λογοτεχνική προσέγγιση. Το περιεχόµενό του παράγεται από τη βασική του οµόδα, που εγκαθίσταται για δύο µήνες on locatίon, αλλά και από καλλιτέχvες όλων των ειδών. Το Flaneur επιχειρεί να χρησιµοποιήσει ένα µοναδικό µικρόκοσµο για να αφηγηθεί παγκόσµιες ιστορίες.

Ποιους άλλους δρόµους έχετε επισκεφθεί µέχρι στιγµής;
Τους Κantstrasse στο Βερολίνο, Rue Bemard στο Μόντρεαλ Georg-Schwarz-Strasse στη Λειψία και Corso Vittorio Emanuele ΙΙ στη Ρώµη.

Γιατί επιλέγετε να πείτε την ιστορία µιας πόλης µέσα από την αφήγηση ενός δρόµου;
Είναι πολύ ενδιαφέρουσα η διαδικασία να περιορίσεις τον εαυτό σου εστιάζοντας σε ένα πράγµα. Μόλις επικεντρωθείς κάπου, αυτό που µοιάζει αρχικά µε περιορισµό γίνεται ευκαιρία για εξερεύνηση µε ατέλειωτες δυνατότητες. Ένας δρόµος είναι ένας πολύ συγκεκριµένoς µικρόκοσµος. Μπορεί να γίνει εκπρόσωπος για ολόκληρη την πόλη ή να αποσπαστεί πλήρως από εκείνη. Έχει αναπτύξει διαφορετικά επίπεδα, αντικείμενα και ανθρώπους και είναι ένα απίστευτο σκηνικό για ιστορίες. Και µιλάµε για παγκόσµιες ιστορίες, αφού µπορεί να αφορούν ανθρώπoυς που δεν έχουν δει ποτέ αυτόν το δρόµο, όπως ακριβώς οι ιστορίες που αναπτύσσονται στα καλά βιβλία.

Τι σας κάνει να επιλέξετε ένα συγκεκριµένο δρόµο; Είναι το ένστικτο ή το αποτέλεσµα έρευνας;
Το ενστικτο. Δεν κάνουµε καµμιά έρευνα πριν φτάσουµε σε µια πόλη. Μας παίρνει ηµέρες, µερικές φορές εβδοµάδες το να περπατάµε σε διαφορετικές γειτονιές πριν επιλέξουµε την οδό που µε κάποιον τρόπο θα µας µιλήσει, θα µας βάλει στη διαδικασία να κάνουµε ερωτήσεις.

Και γιατί η Φωκίωνος Νέγρη;
Ο τρόπος µε τον οποίο την επιλέξαµε ήταν πολύ διαφορετικός από αυτόν που ακολουθούµε συνήθως, αφού είχαµε δύο ντόπιους να µας καθοδηγούν. Ο πρώτος ήταν ένας ηλικιωμένος καθηγητής, τον οποίο γνωρίσαµε σε µια ταβέρνα. Μας πήγε στη Φωκίωνος Νέγρη µια ήσυχη βροχερή µέρα, αλλά δεν αποκτήσαµε πλήρη αίσθηση για το δρόµο. Εκείνη την ηµέρα επιλέξαµε ενστικτωδώς να πιούµε καφέ στον Φοίβο, ένα µέρος που έγινε αργότερα το πιο σηµαντικό σηµείο του δρόµου για εµάς. Τη δεύτερη φορά που καταλήξαµε στη Φωκίωνος ήταν παρέα µε τον καλλιτέχvη Αντωνάκη (Χριστοδούλου ). Τον συναντήσαµε σε ένα δείπνο και ήθελε τόσο πολύ να επιλέξουµε τη Φωκίωνος, στην οποία ζει, που δεν µπορούσαµε να του πούµε «όχι» και την ξαναπερπατήσαµε µαζί του. Μας πήγε σε σπίτια ανθρώπων, ακούσαµε ιστορίες, δειπνήσαμε στη γειτονιά και το βράδυ αποφασίσαµε ότι ο δρόµος µας θα ήταν η Φωκίωνος Νέγρη. Μας μάγεψε ο µυθολογικός της χαρακτήρας, οι διαφορετικές αφηγήσεις, των ίδιων γεγονότων, τα κοµµάτια ιστορίας που εκπροσωπούνται από τους κατοίκους της.

Πόσο καιρό κράτησε η διαδικασία;
Ζήσαµε στην Αθήνα δύο µήνες το Μάρτιο και τον Απριλιο του 2015.

Πού µείνατε; Τι σας άρεσε;
Ζούσαµε στο Βύρωνα, που µας άρεσε πάρα πολύ, και συνήθως περπατούσαµε από εκεί έως το Σύνταγµα, απ' όπου παίρναµε το τρόλεϊ για τη Φωκίωνος. Απολαύσαµε πραγµατικό ελληνικό φαγητό µακριά από τα κλισέ που ξέραµε, όπως φάβα, φασόλια µε κόκκνη σάλτσα, τυρί και κρασί από τη Νάξο.

Ποια ήταν τα αγαπηµένα σας σηµεία στη Φωκίωνος;
Ο Φοίβος, η Pίγαvη, το σπίτι του Αντωνάκη.

Τι σας δίδαξε αυτός ο δρόµος για την Αθήνα και τους Έλληνες;
Ανακαλύψαµε την ελληνική φιλοξενία, την ειλικρίνεια, την αγάπη να µοιράζεσαι και να λες ιστορίες, το πολύωρο τελετουργικό του καφέ, αλλά και το ότι όλα έχουν νόηµα ή µια ιστορία πίσω τους.

Πώς άλλαξε η αντίληψή σας για την πόλη;
Δεν ξέραµε τίποτα για την Αθήνα, εκτός από το ότι ήταν σε κρίση και ότι υπάρχει ένα αρχαίο «ερείπιο» σε ένα λόφο.

Τι ανακαλύψατε που δεν το περιµένατε ποτέ;
Μια ζωντανή θετική παραγωγική ενέργεια εν µέσω της κρίσης, καθώς εκείνη την εποχή βλέπαµε µόνο τις αρνητικές και οικονοµικές πτυχές της ελληνικής ζωής όπως παρουσιάζονταν στα γερµανικά µέσα ενηµέρωσης. Επίσης, η νεωτερικότητα της Αθήνας ήταν µη αναµενόµενη, καθώς πλασάρεται στους ξένους ως µια αρχαία πόλη, όπως η Ρώµη. Όσον αφορά το αθηναϊκό τοπίο, κανείς δε γνωρίζει πολύ περισσότερα από την Ακρόπολη.

Πώς περιγράφετε τώρα την Αθήνα ατους φίλους σας;
Ως µια πόλη µε τροµακτικά πλούσια αρχιτεκτονική, γεµάτη λόφους που καλύπτονται από πορτοκαλιές, άγριες γάτες και σκύλους, αγάπη και φιλόξενο λαό, απίστευτο φαγητό.

Ποιοι είναι οι πρωταγωνιστές που συναντήσατε;
Ο Αντωνάκης ο καλλιτέχνης, η Τζούλια η ιδιοκτήτρια του Φοιβου, ο Σταύρος και ο Γιαvvης του εστιατορίου Pίγαvη, ο Μενέλαος Καραµαγγιώλης ο σκηνοθέτης, η Αλεξάνδρα η µαγείρισσα, ένα αγόρι που παίζει µουσική στο δρόµο, ο ιδιοκτήτης της Rebound, η Ζωή η φωτογράφος, η Άννα η δηµοσιογράφος. Η λίστα είναι στέλειωτη!

Κάνατε πραγµατικούς φίλους εδώ;
Ναι! Εγώ σκέφτηκα ακόµη και να µετακοµίσω στην Αθήνα. Κάποιοι από τους νέους µας φίλους µας έχουν επισκεφθεί στο Bερoλίνo, µε µερικούς δεν έχω ξαναµιλήσει, αλλά ξέρω πως, όταν τους ξαναδώ, θα µε καλωσορίσουν θερµά.

Αντιµετωπίσατε καχυποψία λόγω της γερµανικής σας καταγωγής;
Καµία! Στην αρχή αυτός ήταν ο φόβος µας, αλλά αυτό δε συνέβη ούτε µία φορά. Οι οδηγοί ταξί ήταν πολύ ενθουσιασµένοι κάθε φορά που τους λέγαµε ότι είµαστε από τη Γερµαviα. Οι άνθρωποι που συναντήσαµε ήταν ως επί το πλείστον περισσότερο απoγoητευµένoι από την ελληνική παρά από τη γερµανική κυβέρνηση.

Ζήσατε την Αθήνα ή την Ελλάδα εκτός της Φωκίωνος;
Το σκεφτήκαµε πολύ αυτό και καταλήξαµε στο ότι η Φωκίωνoς Νέγρη είναι ένας ξεχωριστός κόσµoς. Δε βρήκαµε κανένα συγκρίσιµο δρόµο στην πόλη. Όσοι γνωρίζουν πολύ καλά την Αθήνα λένε ότι δεν υπάρχει άλλος δρόµος σαν κι αυτόν. Είναι, επίσης, ένας άλλoς κόσµος σε σύγκριση µε την υπόλοιπη Κυψέλη. Είναι ένα µικρό «νησί» που έχει χτστεί πάνω από ένα ποτάµι που τρέχει και αυτή η ενέργεια του ποταµού ειναι παρούσα σε κάθε σηµείο του δρόµου. Είναι κάτι το εξαιρετικό.

Πώς βλέπετε το γεγονός ότι το φεστιβάλ σύγχρονης τέχνης Documenta θα πραγµατοποιηθεί εκτός Γερµανίας για πρώτη φορά το 2017 και, µάλιστα, στην Αθήνα;
Είναι πολύ συναρπαστικό και είµαστε σίγουροι ότι θα ωφελήσει την τοπική καλλιτεχvική σκηνή πάρα πολύ ή τουλάχιστον, έτσι ελπίζουµε.

www.flaneur-magazine.com                                                                         

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.