Πέμπτη, 12 Φεβρουαρίου 2015

Πέτρινα γεφύρια: του Κόκκορου
























"...διάλεξαν το πιο στενό σημείο της χαράδρας του Βίκου, από τη μια μεριά που λέγεται "κεφάλια" και την από 'δω την "κουκουλιώτικη" και χτίσαν το γεφύρι του Κόκκορου. Όπως κλείνει η τανάλια, είναι ανοιχτή και κλείνει, εκεί γένονταν τότε τα γιοφύρια". Κώστας Λαζαρίδης (1986)




















Έξυπνος ελιγμός του λαϊκού τεχνίτη, προκειμένου να "δέσει" το έργο του και να το σιγουρέψει. Θέλοντας να εκμεταλλευτεί το στένεμα του ποταμού από δυο μεγάλους βράχους, παρακάμπτει λίγο την ευθεία του δρόμου και, λόγω έλλειψης χώρου, χτίζει τα καλντερίμια που οδηγούν στην κορυφή του τόξου παράλληλα προς την κοίτη.























Μονότοξο, σ' ένα φοβερό βραχοστένωμα του Βίκου, το γεφύρι του Νούτσου ή Κοκκόρου ήταν μέχρι το 1940 το μοναδικό πέρασμα προς τα περισσότερα χωριά της περιοχής. Πρωτοκατασκευάστηκε το 1750 με έξοδα του Νούτσου Κοντοδήμου, για να ανακατασκευαστεί το 1768 από τον Καπεσοβίτη Νούτσο Καραμεσίνη. Επικράτησε όμως να λέγεται και "γιοφύρ' του Κυρ-Αλέξη" επειδή αργότερα το επισκεύασε κι ο γιος του τελευταίου, Αλέξης Νούτσος. Μικροποσά για επισκευές διέθετε συχνά και κάποιος Γρηγόρης Κόκορος, ιδιοκτήτης διπλανού μύλου. Η χρηματοδότηση γεφυριών λειτουργούσε για την εποχή ως μέσο κοινωνικής καταξίωσης.

Επιμέλεια: Νίκος Ταξείδης

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.