Δευτέρα, 24 Νοεμβρίου 2014

Ελένη Βιτάλη: Με έπιασε κάποτε νεοπλουτισμός















Ποιος φοβάται την Ελένη Βιτάλη και ποιος γι’ αυτό ακριβώς δεν την αγαπάει, δεν την πονάει από μακριά ή από κοντά, από την φωνή της την άγια ή από την ψυχή της και τη στάση της. Ξεκούραστη σπάνια φωνή με εξαιρετικές υψηλές επιδόσεις, σπουδαία μαστόρισσα στο στίχο, αυτόφωτη στις μελωδίες της. Ανέκαθεν η συμπεριφορά της ήταν αντισυμβατική, καθώς έτσι λειτουργούσε πάντα. Πλέον είναι χήρα, γιαγιά, άλλα παραμένει μια όμορφη γυναίκα και όπως δηλώνει η ίδια και ερωτευμένη…Ανάλογα με την κουβέντα μας, γίνεται γλυκιά, μελιστάλαχτη, θεριεύει, πάλλεται, με καταθέσεις καρδιάς από τα βάθη της ψυχής της.

Πόσο διαφορετικό θα είναι αυτό το ξεκίνημα των εμφανίσεων σας σε ένα χώρο διασκέδασης, όταν τριγύρω μας συμβαίνουν όλα αυτά τα φοβερά και τρομερά ;
Μια ανακούφιση, σε όλα αυτά τα τρομερά και αποτρόπαια όπως σωστά λες θα είναι το δικό μου πετραδάκι. Σκέφτηκα λοιπόν ένα λαϊκό πάλκο με την έννοια του “λαού”, να έχει τιμές λαϊκές το μαγαζί και να ακούει ο κόσμος καλό τραγούδι. Ένα πραγματικό λαϊκό πατάρι, πως κάνανε παλιά που πηγαίνανε οι άνθρωποι με την ησυχία τους να παρακολουθήσουν ένα πρόγραμμα. Αυτό που κάνουμε θα δώσει τόνωση στο λαϊκό τραγούδι. Να είναι κάτω, χαλαρός ο κόσμος όπως κάποτε και όχι στη τσίτα…

Φέτος σας βλέπουμε στο “ACRO” ένα χώρο διαφορετικό από εκείνους που σας είχαμε συνηθίσει.

Το πάλκο αυτό που ήθελα να κάνω στην αρχή ήταν για το “Χάραμα” στη Καισαριανή. Επικοινώνησαν λοιπόν οι δυο συνεργάτες μου η Κυριακή Αιλιανού και ο Ντίνος Νταλής και λένε στον τότε επιχειρηματία “η Ελένη θέλει το μαγαζί”. “δυστυχώς δεν το έχω πλέον εγώ” τους απάντησε εκείνος και έτσι προχωρήσαμε πλέον με τον εξαιρετικό κύριο τον Ηλία Μαρασούλη και είναι η πρώτη φορά αποκαλώ “κύριο” έναν επιχειρηματία γιατί του αξίζει, καθώς γνωρίζεις καλά ότι συνειδητά εγώ δεν τραγουδάω σε μεγάλες πίστες παρά μόνο σε μπουάτ η σε μουσικές σκηνές και σε χώρους “ψυχουλιαρικούς” φιλικούς προς εμένα πάνω απ’ όλα…Δέχτηκα όμως και απειλές από μαγαζί της περιοχής, επειδή δεν ήθελα να συνεργαστώ μαζί τους…

Ο τρόπος διασκέδασης, όπως το είχαμε συνηθίσει θα αλλάξει; Σας προβληματίζει αυτό ως καλλιτέχνη;

Δεν υπάρχει ανάσταση χωρίς σταύρωση… αυτή τη στιγμή και ειδικά το λαϊκό τραγούδι περνάει ένα καλλιτεχνικό μεσαίωνα, ενώ το έντεχνο δεν θα τον περάσει καθώς οι άνθρωποι που το εκπροσωπούν και εκείνοι που μπορούν να το εισπράξουν, έχουν ταξική συνείδηση. Οπότε το έντεχνο δεν κινδυνεύει παρά μόνο το λαϊκό τραγούδι και αυτό οφείλετε από τους μεσάζοντες του… Τώρα εάν εννοείς πολλά ονόματα σε μια σκηνή; Ονόματα υπάρχουν, αξία δεν έχουν…πάμε παρακάτω τώρα…

Θέλω να σας πάω αρκετά χρόνια πίσω τότε που ξεκινούσατε απ’ αυτό το “μεγάλο σχολείο” των πανηγυριών σε ηλικία μόλις 15 χρονών.

Ναι ξεκίνησα από τα πανηγύρια καθώς πήγαινα μαζί με τους γονείς και έβλεπα την μητέρα μου να βαράει το ντέφι, κάτι που μου άρεσε πολύ και ήθελα να το κάνω και εγώ. Τα’ αυτιά μου γεμίζανε ωραίους ήχους, Τι ωραία που παίζανε…Τα καλοκαίρια λοιπόν που τελείωνα το σχολείο μου, με έπαιρναν μαζί τους και τραγουδούσα συρτά, καλαματιανά, με μια φωνούλα έτσι σαν γατάκι λίγο… ήταν όμως και ένα μεγάλο σχολείο για μένα καθώς άκουσα και γνώρισα σπουδαίους καλλιτέχνες όπως τούς Φώτη Χαλκιά, Τάσο Χαλκιά, τον Βαγγέλη Σαλέα κ.α σημαντικούς καλλιτέχνες και ανθρώπους που με βοήθησαν πολύ. Όπως καταλαβαίνεις είχα και έχω “πάτωμα μαόνι”.

Ενώ γεννηθήκατε στην Αθήνα από νωρίς αρχίσατε να οργώνετε την επαρχία με τα πανηγύρια;

Ήμουν πάρα πολύ χαρούμενη που συμμετείχα και όταν έρθεις να δεις το πρόγραμμα μου θα καταλάβεις γιατί. Εκεί ήταν ο πατέρας του Τάκη Σούκα ο Φώτης που με προστάτευε σαν πατέρας μου και καλύτερα οπότε καταλαβαίνεις πως νοιώθω εγώ που ο Τάκης είναι μαζί μου φέτος στο πρόγραμμα? Αν έφαγα ψωμί σαν πρώτη φίρμα το χρωστώ σε εκείνους με το “βάρα μου το ντέφι” από τότε άρχισα να γίνομαι πρώτο όνομα. Ο Χρήστος Νικολόπουλος μου είχε δώσει πριν “το παίξε Χρήστο επειγόντως” που ήταν και ο ομώνυμος τίτλος του δίσκου και τραγουδούσα εγώ, ο Γιώργος Σαρρής με την Χαρούλα Αλεξίου που είχαν πει νομίζω τις “Νταλίκες” καθώς και ο Πασχάλης Τερζής που δεν ήταν τότε φίρμα αλλά ήταν δικό μας παιδί.

Ποιος σας μύησε στο τραγούδι;

Ο πατέρας μου ο Γ. Λαβίδας που ήταν σαντουριέρης και η μητέρα μου που ήταν τραγουδίστρια ακούσια, γιατί δεν ήθελαν να γίνω τραγουδίστρια με ήθελαν γιατρίνα και να προσφέρω δωρεάν τις υπηρεσίες μου σε εκείνους που είχαν ανάγκη. Αυτό ήταν το όνειρό τους γιατρίνα. Έγινα λοιπόν τραγουδίστρια στα πανηγύρια συνέχεια-συνέχεια… Ήταν πολλές οι ώρες από τις 7 το βράδυ έως τις 7 το πρωί. Αργότερα ήρθε στη ζωή μου ο Πατσιφάς και η Λύρα.

Και τι έγινε μετά;

Από τις πρώτες μου δουλειές ήταν και ο δίσκος μου με τα δημοτικά που έσκισαν τότε και συμπτωματικά που δεν νομίζω… έτυχε να κάνει την ίδια περίοδο με πέντε μέρες διαφορά και η Χαρούλα Αλεξίου το ίδιο με ”δημοτικά” και εκείνη. Η Χαρούλα τα είπε με εξωστρέφεια, εγώ τα είπα πιο γλυκά και πιο μέσα μου… Νομίζω τα δικά μου πούλησαν περισσότερο τότε παρ’ όλο που η Χαρούλα πουλούσε πολύ τότε…

Σήμερα πηγαίνετε σε πανηγύρια ως θαμώνας;

Όχι, δεν βγαίνω όταν δεν τραγουδάω. Ίσως γιατί δουλεύω από πολύ μικρή.

Ενώ εσείς ανέκαθεν καμαρώνατε για την τσιγγάνικη καταγωγή σας άλλοι το κρύβουν. αποφεύγουν, δειλιάζουν να το πούνε.

Διστάζουν να το πούνε γιατί έχουν μεγαλώσει σε τσαντίρι, έχει ζητιανέψει η μάνα τους και έχουν μεγαλώσει διαφορετικά. Οι τσιγγάνοι είναι Ούγκροι. Ρουμάνοι, Βούλγαροι είναι οι φυλή που έχουν το γενάκι και φραμπαλάδες στα μανίκια τους και στον γιακά του υποκαμίσου τους. Οι γονείς μου ήταν τσιγγάνοι και θα ήταν τιμή αν ήμασταν πάππου προς πάππου. Είμαστε η φυλή “Χητάνα” από την Ανδαλουσία. Είμαστε το μαύρο αίμα, που λένε…

Το ταλέντο σας επέτρεπε να περνάτε με την μεγαλύτερη ευκολία από το ένα είδος στο άλλο δίνοντας πάντα την σωστή ερμηνεία. Αυτός δεν είναι ο υψηλότερος στόχος ενός καλλιτέχνη;

Αυτός είναι ο λόγος που ο καλλιτέχνης ονομάζετε κλασσικός τραγουδιστής. Ο κλασσικός τραγουδιστής π.χ ο Νταλάρας τα λέει όλα από μπαλάντα, δημοτικό μέχρι αμανέτζιδικο. Να μπορείς χωρίς τσαλκάτζα, να κάνεις χρώμα, εκεί που το πονάει το τραγούδι να το πειράξεις…Αυτό το έχεις η δεν το έχεις, δεν γίνεται…

Φωνές χαρακτηριστικές σαν την δική σας βλέπεις να ξεπροβάλλουν σαν την δική σας;

Ξεχωρίζω την Αρετή Κετιμέ και την Μυρτώ Ναούμ γι’ αυτό και την έχω κοντά μου.

Το χειροκρότημα το επιζητείτε;

Θέλω το γενικό χειροκρότημα και ας μην ακούγεται. Με ενδιαφέρει να φεύγει ο κόσμος και να είναι γεμάτος χωρίς να ξέρει το “γιατί” Βέβαια αν κάνεις κάτι ωραίο και χειροκροτήσουν από κάτω, είναι εξίσου καλό γιατί νιώθεις ότι επικοινωνείς, ότι κάνεις κάτι που το καταλάβανε. Είμαι τραγουδίστρια της διπλανής πόρτας γι’ αυτό έγραψα και “το απέναντι μπαλκόνι”.

Πιστεύετε ότι είστε μια καλλιτέχνης που εμφανίζεται μόνο όποτε θέλει να επικοινωνήσει αληθινά με το ακροατήριο της.

Δημήτρη πόσο με γνωρίζεις πραγματικά, ναι, γι’ αυτό και κάνω μεγάλες αποχές ελπίζοντας μετά να κάνω κάποια προγράμματα που να έχουν κάποια ποιότητα, έτσι νομίζω…

Τι είναι αυτό που σας έκανε κάποια στιγμή να φύγετε από το τραγούδι;

Είχα την ανάγκη να μαζέψω τα κομμάτια μου, να μείνω μονή μου με τον άντρα μου, ο θεός να τον συχωράει τον Βαγγέλη Ξύδη και με το παιδί μου τον Νίκο. Είχα φάει από μικρή πολλά πιλάφια και ήρθε το χαρτί και γέμισε… άρχισα να τσακωνόμαστε με τους δικούς μου ανθρώπους και εκεί επάνω είπα όπα… πρέπει να κάνω αποχή, να βρω την Ελένη που έχασα…
Πέθανε και ο άντρας μου και χρειάστηκα πολύ καιρό να πατήσω ξανά στα πόδια μου. Γι’ αυτό χάθηκα…

Σας είχε κουράσει κάποια στιγμή η νύχτα;

Με κούρασε η νύχτα όταν είχα το παιδί μικρό μέχρι να μεγαλώσει γιατί ήθελα να το φροντίζω εγώ και να τρώει από έμενα και όχι από την γυναίκα που είχα στο σπίτι. Τότε ταυτόχρονα τύχαινε να δουλεύω και σε δυο δουλειές και να μεγαλώνω και το Νίκο.

Ως σκληρά εργαζόμενη γυναίκα, σας δυσκόλεψε στο ρόλος της μητέρας; Αισθανθήκατε ποτέ ένοχη;

Αισθάνθηκα ένοχη όταν χώρισα με τον άντρα μου, που δεν ήταν για πολύ αλλά ήταν πολύ για το παιδί μου. Χώρισα για ένα χρόνο. Το παιδί μου όμως φρόντισα να μην έχει κανένα πρόβλημα εγώ όμως θα προτιμούσα να μην έχει συμβεί ποτέ αυτό.

Είσαστε δύσκολος άνθρωπος;

Απ’ ότι μου λένε οι άνθρωποι που με αγαπάνε πολύ, δεν είμαι… με εκείνους όμως που δεν μπορώ να επικοινωνήσω φαίνεται ότι είμαι δύσκολη έως σπαστικιά και αν χαλαστώ μπορεί και να τα κάνω όλα καλοκαιρινά. Πάντα ήμουν αληθινή ποτέ δήθεν…

Βρεθήκατε ποτέ σε αδιέξοδο με τον εαυτόν σας;

Πολλές φορές και σε ψυχίατρο έχω πάει και στο πνευματικό μου πηγαίνω. Τον ψυχίατρο τον έκοψα γιατί πλέον δεν τον χρειάζομαι και τον αντικατέστησα με τον παππούλη που πάω και εξομολογούμε και προσεύχομαι. Για έμενα η ζωή είναι ο έρωτας και ο θάνατος. Ο έρωτας σε φέρνει στη ζωή και ο θάνατος σε παίρνει.

Φλερτάρατε στη ζωή σας όσο έπρεπε;

Φλέρταρα τόσο πολύ που κάποια στιγμή έκανα λάθος και έκλεισα στα Κάτω Πατήσια ραντεβού στο ίδιο σημείο με δυο διαφορετικούς ανθρώπους. Ευτυχώς που με ειδοποίησε η ξαδέλφη μου και μου είπε πρόσεξε είναι και οι δυο εδώ, περίμενε να διώξω τον ένα… Εχω δώσει και έχω εισπράξει πολύ αγάπη. Σήμερα που μιλάμε μετά από πολύ καιρό είμαι ξανά ερωτευμένη με ένα σχεδόν συνομήλικο μου… είμαι στα καλύτερα μου αυτή την εποχή, το είχα πολύ ανάγκη.

Ποιο είναι το Alter ego σας τα τελευταία χρόνια.

Η συνεργάτης μου η Κυριακή Αιλιανού την αγαπώ και την εκτιμώ πολύ. Την άκουσα για πρώτη φορά στο ραδιοφωνικό σταθμό “Μελωδία” και θέλησα να την συναντήσω και από τότε είναι πάντα δίπλα μου. Με τις καλές μου και τις κακές μου 13 ολόκληρα χρόνια. Την νοιώθω οικογένεια μου. Μαζί φτιάξαμε και το πρόγραμμα για το μαγαζί.

Τι νοσταλγείτε και τι απεχθάνεστε από το “χτες” σε σχέση με το “σήμερα”;

Την αθωότητα μου και απεχθάνομαι αυτό που απέκτησα έγινα λίγο πονηρή από άμυνα.
Κοιτώντας πίσω και μπροστά ποια είναι τα καλλιτεχνικά σας απωθημένα;
Δεν έχω πια… το απωθημένο μου πάντως ήταν ότι η φωνή μου που ήταν πολύ λεπτή και δεν πατούσε καλά.

Αλλά πιο προσωπικά απωθημένα;

Ναι, με έπιασε και έμενα κάποτε ένας νεοπλουτισμός και έγινα Αμερικανάκι τότε ήμουν πιο νέα και είχα ένα σπίτι 600 τμ με πισίνα και αλεξίσφαιρα τζάμια. Να φανταστείς κάποια στιγμή με την τρέλα που με είχε πιάσει με την γνωστή ιστορία με τα χάπια, έμενα για δυόμιση χρόνια στην προεδρική σουίτα του ξενοδοχείου Μεγάλη Βρετανία δίνοντας τότε 400.000 δρχ την ημέρα. Σκέψου τι λεφτά θα είχα σήμερα. Εκ ει μου την είχε βαρέσει…Αν με ρωτήσεις σήμερα γιατί το έκανες σου έχω την απάντηση ήθελα να κάνω ένα δώρο στον εαυτό μου.

Πως είναι η σχέση σας με το χρήμα.

Η σκ… η λεφτά το ίδιο μου είναι, αυτή είναι η σχέση μου με αυτό.

Με ποιον συνάδελφο σας θα θέλατε να ξανά βρεθείτε;

Με τον Αρμένη Haig Yazdajian που ήμασταν στο Κύτταρο.

Ποιο τραγούδι σας σημάδεψε περισσότερο;

«Ένα χειμωνιάτικο πρωί»… έμενα και όλες τις γυναίκες της Ελλάδας

Τι τίτλο θα δίνατε στη ζωή σας εάν γινόταν ταινία;

Θα ήταν πολύ θλιβερό εάν δεν ήταν τόσο αστείο…

Πηγή:

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.