Τρίτη, 25 Νοεμβρίου 2014

Πεδίον του Αρεως: Βερσαλίες ανικανότητας και εγκατάλειψης
















Επί χρόνια οι Αθηναίοι παρακολουθούν εμβρόντητοι την περιβόητη ανάπλαση, που άφησε πίσω της μια «τρύπα» εκατομμυρίων και η οποία, βέβαια, δεν μπόρεσε να ολοκληρωθεί ποτέ.

Ο καθρέφτης της νεότερης Ελλάδας έχει έκταση 277 στρεμμάτων και ονομάζεται Πεδίον του Αρεως. Πίσω από τα κάγκελα που έχουν περιφράξει ένα από τα μεγαλύτερα δημόσια πάρκα της Αθήνας, ευδοκιμεί η αναλγησία, η αδιαφορία και η ανικανότητα της ελληνικής πολιτείας και κάθε κυβέρνησης να διατηρήσουν το πάρκο ζωντανό και ασφαλές. Επί χρόνια οι Αθηναίοι παρακολουθούν την περιβόητη ανάπλαση, η οποία άφησε πίσω της μια «τρύπα» εκατομμυρίων και, βέβαια, δεν ολοκληρώθηκε ποτέ.

Κάθε φορά που ένας Ελληνας φορολογούμενος αναρωτιέται «τις πταίει», αντηχεί βροντερό το γέλιο της γραφειοκρατίας. Στα δίχτυα της μπλέχτηκε εδώ και χρόνια και το Πεδίον του Αρεως. Το «Πεδίο», όπως συνηθίζουν να το αποκαλούν οι νεαροί που κάνουν «lip tricks» και άλλες περίτεχνες φιγούρες του skateboard μπροστά στα πόδια του υπερμεγέθους έφιππου ανδριάντα του βασιλιά Κωνσταντίνου. Βρισκόμαστε στη συμβολή της Αλεξάνδρας με τη Μαυρομματαίων, στην είσοδο του πάρκου.

Μυστικά και τρύπες

Είναι 6 το απόγευμα και η επισκεψιμότητα φτάνει στο πικ. Νεαροί μετανάστες και λίγοι Ελληνες κάνουν τζόγκινγκ κοιτάζοντας συνεχώς στο έδαφος, ώστε να αποφύγουν την επόμενη τρύπα στο πλακόστρωτο που αντικατέστησε την άσφαλτο «για να είμαστε καλύτερα». Για «τρύπα εκατομμυρίων» μιλούν οι μεγαλύτεροι σε ηλικία, αυτοί που τους ανέθρεψε το Πεδίον του Αρεως, οι Κυψελιώτες που ήταν κάποτε παιδιά και οι γονείς τους τούς έφερναν εδώ να δουν «τους κονφερασιέ», κρατώντας ένα καραμελωμένο μηλαράκι. Ξέρουν τα μυστικά. Ενα από αυτά, «το ξυλαράκι με το οποίο ανοίγεις τη χαλασμένη βρύση» που δεν σταματάει να τρέχει, ενώ τριγύρω ακόμα και οι ανθεκτικές πικροδάφνες διψάνε για νερό.

Οι τακτικοί επισκέπτες γνωρίζουν τι συμβαίνει πίσω από την πλάτη των μαρμάρινων προτομών. Εδώ ευδοκιμούν τα σκουπίδια και οι ακαθαρσίες. Αυτή τη στιγμή ο καθαρισμός του πάρκου πραγματοποιείται αποκλειστικά από το Δήμο Αθηναίων, ενώ πηγές της Περιφέρειας Αττικής αναφέρουν ότι η επισκεψιμότητα του πάρκου έχει ανεβεί. Ενας από τους μετρητές επισκεψιμότητας, λένε, είναι και ο όγκος των σκουπιδιών που συλλέγονται. Το είδος βέβαια των σκουπιδιών που παραμένουν διάσπαρτα στο πάρκο δίνει στοιχεία για το προφίλ των επισκεπτών: πακέτα από τσιγάρα, πού και πού κάποια σύριγγα, κουτάκια μπίρας και δεκάδες προφυλακτικά.

Στα έγκατα του πάρκου, ο έρωτας φοράει παντελόνια και έχει άδειες τσέπες, χωρίς επίσημα έγγραφα και άδεια παραμονής. Κατά τη διάρκεια της ημέρας κρατάει εφημερίδα, για το παρασύνθημα, και πωλείται φτηνά: για 10 ευρώ τα οποία σε δύσκολες στιγμές γίνονται δύο κουτάκια μπίρας και ένα πακέτο τσιγάρα. Ανάμεσα στους εκδιδόμενους υπάρχουν κάποιοι οι οποίοι πίνουν και καπνίζουν παράνομα. Είναι τα 15χρονα αγόρια, τα μεγάλα θύματα των οργανωμένων κυκλωμάτων εμπορίας ανθρώπων, και αυτή είναι για τους γνωρίζοντες η πιάτσα των ανήλικων μεταναστών από το Μπανγκλαντές και το Αφγανιστάν. Λειτουργεί και κατά τη διάρκεια της ημέρας, πίσω από την υψηλή βλάστηση. Βλάστηση η οποία γίνεται στέγη για τους αστέγους, αρκετοί από τους οποίους ζουν μέσα στο πάρκο.

Παλιά πλήρωναν 1 εκατ. για φύλαξη!

Φύλακας ούτε ένας. Κάποιες φορές μηχανάκια της ομάδας ΔΙΑΣ κάνουν ένα γρήγορο πέρασμα μέσα από το πάρκο. «Αραιά και πού βλέπουμε και μια σειρήνα περιπολικού», λένε οι κάτοικοι των γύρω διαμερισμάτων.


















Και να φανταστεί κανείς ότι η φύλαξη κόστιζε μέχρι πριν από λίγους μήνες 400.000 ευρώ το χρόνο! Κι αυτά είναι ψίχουλα, αν αναλογιστεί κανείς ότι το 2009, την περίοδο που το πάρκο ήρθε στα χέρια της Περιφέρειας Αττικής λόγω «Καλλικράτη», η υπηρεσία παρέλαβε τα απομεινάρια από το «γλέντι» που είχε κάνει τα προηγούμενα χρόνια η Υπερνομαρχία. Σύμφωνα με στοιχεία που μας παραχώρησαν πηγές της Περιφέρειας, η σύμβαση φύλαξης του πάρκου το 2009 ήταν 1.000.000 ευρώ ετησίως! Αυτή την περίοδο βρίσκεται σε εξέλιξη διαγωνισμός που θα ενισχύσει το πάρκο με εταιρεία security, η οποία με τη βοήθεια της ΕΛ.ΑΣ. «αναμένεται να αλλάξει ριζικά την εικόνα, μέσα στο επόμενο εξάμηνο». Σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, προσεχώς το πάρκο θα κλειδώνει, «φύλαξη με ωράριο 23.00-6.00», ενώ έχει ήδη αυξηθεί η επισκεψιμότητα.

Οι εργολάβοι που φαλίρισαν

Στον περίφημο «ροδώνα», που με καμάρι αναπλάστηκε και εγκαινιάστηκε από την Υπερνομαρχία πριν από λίγα χρόνια, τα ξερά χόρτα έχουν καταπιεί σήμερα τις παρατημένες τριανταφυλλιές.


















Το έμπειρο μάτι του δασολόγου Θέμη Αδαμόπουλου, ο οποίος καθημερινά περνάει από το πάρκο πηγαίνοντας στα γραφεία της εταιρείας Υλη όπου εργάζεται, στη θέα τού «ροδώνα» εκτιμά ότι «πρόκειται για εγκατάλειψη τετραετίας».

Στην περιήγηση που κάναμε μαζί του στο Πεδίον του Αρεως εντοπίσαμε δέντρα πεσμένα στο έδαφος, όπως η νεκρή μπρουσονέτια με τον ξεριζωμένο σάπιο κορμό, η οποία δεν άντεξε και έπεσε στο έδαφος. Ευτυχώς όχι από την πλευρά του μονοπατιού. Δεν είναι το μόνο νεκρό δέντρο. Μια προσεκτική περιήγηση αποκαλύπτει δεκάδες νεκρά δέντρα. «Αυτό το δέντρο μπορεί να πέσει ανά πάσα στιγμή» λέει ο κ. Αδαμόπουλος, εστιάζοντας σε ένα καραγάτσι, μεγάλης ηλικίας, καθώς προχωράμε στη στρογγυλή αλέα. «Βλέπουμε δέντρα που είναι ξερά και πεσμένα. Αυτός εδώ είναι ένας επικίνδυνος κορμός πεύκου. Αν ήταν έξω στην πόλη, θα τον είχαν κόψει την επόμενη ημέρα. Εδώ κρίνουν ότι δεν ενοχλεί» λέει, δείχνοντας ένα από τα δεκάδες πεύκα που έχουν πάρει ολική κλίση, απειλώντας τη ζωή των -έτσι κι αλλιώς- τολμηρών περιηγητών.

«Η ικανότητα των φυτών να αναγεννώνται φυσικά, είναι περιορισμένη. Γιατί είναι ένα πάρκο τεχνητό», σημειώνει ο ίδιος. Κάποια σημεία μαρτυρούν το πρόσφατο πέρασμα κηπουρού. «Τα λιγούστρα είναι κλαδεμένα», παρατηρεί ο κ. Αδαμόπουλος. Ωστόσο τα κλαδιά τους είναι πεσμένα στο έδαφος. Πάνω τους κουτάκια μπίρας - εκτελούν χρέη υπαίθριου μπαρ, τα βράδια.

Απεριποίητοι φοίνικες, η καρδιά των οποίων χτυπάει ακόμα στην κορυφή τους, υποδέχονται τους επισκέπτες από την είσοδο της Ευελπίδων. Μια σκουριασμένη επιγραφή οδηγεί προς το ναό των Τριών Ταξιαρχών. Η αποκατάστασή της δεν εντάχθηκε στην τελευταία ανάπλαση και μοιάζει παράταιρη ανάμεσα στις κόκκινες σιδηροδοκούς που ξεφυτρώνουν παντού, απαύγασμα της αισθητικής του αρχιτέκτονα που θέλησε μάλλον να κάνει κάποια δυσνόητη για τον απλό λαό καλλιτεχνική παρέμβαση. Το μυαλό μας πάει στο χονδρέμπορα σιδήρου, ο οποίος τα πρόσφερε με το αζημίωτο. Ταφόπλακα στο πάρκο, το «βιοκλιματικό» μάρμαρο που καλύπτει εκατοντάδες μέτρα, δίνοντας την αίσθηση ότι περπατάς σε μαυσωλείο.

Μεγαλεπήβολα έργα που δεν ολοκληρώθηκαν ποτέ, φέρουν την υπογραφή όχι του εργολάβου, αλλά των πολιτών. «Οχι άλλο τσιμέντο», γράφουν στις λαμαρίνες. Ο εργολάβος έχει αφήσει την υπογραφή του σε μία μεγάλη περιφραγμένη έκταση. «Φαλίρισε κι αντί να τα μαζέψει και να φύγει άρον άρον, μας άφησε εδώ την μπουλντόζα και τις λάμπες τις σπασμένες και τα σκουπίδια του», λέει η κ. Αγγελική, ατενίζοντας πίσω από τα κάγκελα το σκελετό από μπετόν και το υπόλοιπο... βασίλειο του εργολάβου. «Μέχρις εδώ μας αξίζει. Τίποτα παραπάνω» θα πει με θλίψη η κυρία Μαρία, η οποία βγάζει βόλτα τα σκυλάκια της, κοιτάζοντας στον ορίζοντα ένα τσιμεντένιο σιντριβάνι, στεγνό και άνυδρο όπως τα υπόλοιπα. «Τα έφτιαξαν όλα χωρίς να λογαριάζουν κρίση. Νομίζανε πως είμαστε Ελβετία», λέει η ίδια. Πιο κάτω, στο θέατρο «Αλίκη», δεν έχει τίποτα, παρά μόνο «νάρκες», λένε γελώντας τα πιτσιρίκια που μας συνοδεύουν, αναφερόμενα στις ακαθαρσίες σκύλων. «Τη γιορτή του βιβλίου την ξέρεις. Ε, τώρα έχουμε την κηδεία του πάρκου», λέει κάποια παλιά Κυψελιώτισσα. «Πώς να τ' αποκόψεις το πάρκο από το πρόβλημα του κέντρου της Αθήνας;» αναρωτιέται εκπρόσωπος της Περιφέρειας. «Και να φανταστείς ότι στην Αμερική έχουν πάρκα για ξυπόλυτους!» λέει μια 10χρονη στη γιαγιά της. «Κι εμείς εδώ έχουμε τις Βερσαλίες της πορνείας. Τις Βερσαλίες των ναρκωτικών και της βρομιάς!» απαντάει η δεύτερη.

Τουαλέτες για... ήρωες, στη λεωφόρο Ηρώων

Τα παιδιά σήμερα μιλούν ελληνικά μεταξύ τους, παίζουν ποδόσφαιρο και «αγαλματάκια» υπό το άγρυπνο βλέμμα των γονιών τους, οι οποίοι συνήθως μιλούν ρωσικά, ούρντου ή μπεγκάλι.


















Κάθονται στα παγκάκια, πολλά από τα οποία είναι σε αχρηστία, γιατί τα έχουν καταπιεί τα ξερόχορτα. Στο μονοπάτι που οδηγεί στα δύο ξύλινα περίπτερα, τα οποία δεν λειτουργούν, οι περαστικοί επιταχύνουν καλύπτοντας τη μύτη τους, σε μια ύστατη προσπάθεια να αποφύγουν τη δυσωδία που αναδίδεται από τη χημική τουαλέτα στη λεωφόρο των Ηρώων. Ηρωες είναι αυτοί που αποφασίζουν να τη χρησιμοποιήσουν. «Θα βάλουμε τουαλέτες, θα το αξιοποιήσουμε», μας έλεγαν. «Οι τουαλέτες φτιάχτηκαν, αλλά είναι κλειστές. Το ίδιο και τα περίπτερα, γιατί ζητούν υψηλά ενοίκια, αντί να τα ανοίξουν και να μας σερβίρουν ένα φτηνό καφέ. Αξιοποίησαν μήπως το θεατράκι του Οικονομίδη; Αξιοποίησαν την "Αλίκη"; Εδώ είναι μπορντέλο!» λέει ο κ. Δημήτρης Γαλανόπουλος, κάτοικος της περιοχής.

Η αίσθηση εγκατάλειψης γίνεται πιο έντονη όσο προχωράει κανείς στα έγκατα του πάρκου. Οσο νυχτώνει, οι παλμοί ανεβαίνουν. Οταν ο ήχος από τις ζαριές και τις φωνές των Αλβανών ταβλαδόρων αρχίζει να σβήνει και οι αθλούμενοι μαζευτούν για διατάσεις στην είσοδο της Ευελπίδων, είναι η ώρα που το πάρκο σε διώχνει οριστικά. Τρεις παππούδες Βορειοηπειρώτες φεύγουν τραγουδώντας, έχοντας πιει ένα καραφάκι ρακή, κατηφορίζοντας τη λεωφόρο των Αγωνιστών του '21. Στο σημείο αυτό, την ημέρα, βρίσκεται το αόρατο όριο μεταξύ των δύο κόσμων, του νόμιμου και του άνομου. Μόλις νυχτώσει, κερδίζει ο δεύτερος. 

Πηγή

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.