Δευτέρα, 17 Νοεμβρίου 2014

Η πολυδιάστατη γοητεία της Κω

















H θέα από τη γέφυρα που συνδέει την πλατεία του Πλατάνου του Ιπποκράτη με την είσοδο του κάστρου της Νερατζιάς, στο κέντρο της πρωτεύουσας του νησιού. Χτισμένο στα τέλη του 14ου αιώνα, το κάστρο ήλεγχε το πέρασμα προς τους Αγίους Τόπους στη διάρκεια των Σταυροφοριών.

«Μιλάτε ελληνικά;» μας ρωτούν με γνήσια απορία οι σερβιτόροι, οι αρχαιοφύλακες, οι πωλητές και η συντριπτική πλειονότητα των ντόπιων, στους οποίους απευθύνουμε τον λόγο. Στις αρχές Ιουνίου, οι τουρίστες που έχουν ήδη αρχίσει να γεμίζουν τα καταλύματα της Κω, προέρχονται σχεδόν αποκλειστικά από την Ευρώπη και την Αμερική. Σύμφωνα με τους κατοίκους του νησιού, που παραπονιούνται γιατί οι επισκέπτες επιλέγουν να περνούν τις διακοπές τους μέσα στα ξενοδοχειακά συγκροτήματα αντί να ενισχύουν την τοπική οικονομία, η κατάσταση δεν αναμένεται να αλλάξει ιδιαίτερα μετά τα μέσα Ιουλίου.

Στα μάτια των ξένων παραθεριστών, η Κως αναμφίβολα μοιάζει με έναν μικρό παράδεισο: δεκάδες παραλίες με καθαρά νερά και εύκολη πρόσβαση, ήπιο ανάγλυφο ιδανικό για πεζοπορία και ποδηλασία, εγγυημένη ηλιοφάνεια, αρχαιολογικά κατάλοιπα χρονολογούμενα από τη νεολιθική έως την οθωμανική περίοδο, κέντρα διασκέδασης για όλα τα γούστα -από τη θρυλική bar street της πόλης μέχρι το λιμάνι της Καρδάμαινας-, ξενοδοχεία σε απόσταση αναπνοής από την ακτή και προσιτές τιμές για όσους κάνουν κράτηση μέσω διεθνών πρακτορείων. Η ίδια η τουριστική ανάπτυξη του νησιού πιθανότατα δρα ανασταλτικά στην προσέλκυση παραθεριστών από το εσωτερικό, για τους οποίους, άλλωστε, δεν ισχύουν οι δελεαστικές all-inclusive προσφορές και οι πτήσεις τσάρτερ. Πάντως, το γεγονός πως αποτελούμε τόσο σπάνιο φαινόμενο μας εξασφαλίζει ειδικά προνόμια, εκπτώσεις και κεράσματα, περίπου όπως θα συνέβαινε αν επισκεπτόμασταν την ελληνική κοινότητα σε κάποια πόλη του εξωτερικού.

Κομμάτια ιστορίας

Και όμως, παρά τους απρόσωπους δρόμους με τα τουριστικά καταστήματα, τα δεκάδες ξενοδοχεία και τις πολύβουες οργανωμένες παραλίες, η Κως έχει καταφέρει να διαφυλάξει κάτι από την αυθεντικότητά της: Στα σωζόμενα κομμάτια της παλιάς πόλης, όπου τα ιταλικά και οθωμανικά κτίρια συνυπάρχουν αρμονικά, πολύ κοντά σε αρχαία μνημεία, όπως η Αγορά, το Ρωμαϊκό Ωδείο και το Στάδιο. Στο κάστρο της Νερατζιάς, κατασκευασμένο από τους Ιωαννίτες ιππότες για να ελέγχει το πέρασμα προς τους Αγίους Τόπους στη διάρκεια των Σταυροφοριών. Στον θρυλικό πλάτανο, που ίσως δεν φυτεύτηκε από τον Ιπποκράτη, όμως εκτιμάται πως είναι τουλάχιστον δύο χιλιάδων ετών. Στα γραφικά χωριά του Κεφάλου και της Ζιας, όπου έχει διασωθεί ώς ένα βαθμό η παραδοσιακή αρχιτεκτονική. Στις λιγότερο πολυσύχναστες παραλίες στις παρυφές της πρωτεύουσας, οι οποίες συνδέονται και μέσω του σπάνιου, για τα ελληνικά δεδομένα, ποδηλατόδρομου μήκους 13 χιλιομέτρων - από την ανεμοδαρμένη ακτή του Φάρου έως τον προστατευόμενο υγρότοπο του Ψαλιδιού ή, λίγα χιλιόμετρα πιο μακριά, την παραλία του Αγίου Φωκά με τη λευκή και μαύρη άμμο. Σε ορισμένα δημοφιλή αξιοθέατα, η μοναδικότητα των οποίων δεν απειλείται από την υψηλή επισκεψιμότητα, όπως τα ερείπια των δύο παλαιοχριστιανικών βασιλικών στην παραλία του Αγίου Στεφάνου, το δάσος με τα ελεύθερα παγόνια στο φυσικό πάρκο της Ζιας, οι θερμές πηγές που αναβλύζουν μέσα στη θάλασσα κάτω από τα απόκρημνα βράχια των Θερμών, και το επιβλητικό όρος Δίκαιος με τις κατάφυτες πλαγιές του.

Τίποτα πάντως δεν μπορεί να συναγωνιστεί την εμπειρία μιας επίσκεψης στο Ασκληπιείο, ακόμα και εν μέσω της τουριστικής σεζόν. Χτισμένο μέσα σε ένα άλσος κυπαρισσιών -στην αρχαιότητα θεωρούνταν ιερά και η κοπή τους απαγορευόταν διά νόμου-, με θέα τη θάλασσα και τα παράλια της Μικράς Ασίας, το κτιριακό συγκρότημα του ιερού προσείλκυε χιλιάδες πιστούς, ασθενείς αλλά και επίδοξους θεραπευτές, οι πιο τυχεροί εκ των οποίων είχαν την ευκαιρία να μαθητεύσουν στο πλευρό του Ιπποκράτη και να διδαχθούν τις πρωτοποριακές αρχές της επιστημονικής ιατρικής. Το θέαμα της μνημειακής σκάλας, που συνδέει τα τρία άνδηρα του χώρου, καθηλώνει τον σημερινό επισκέπτη, όπως καθήλωνε και τους προσκυνητές των ελληνιστικών και ρωμαϊκών χρόνων. Με λίγη φαντασία, οι συστάδες πεύκων στο βάθος γίνονται ξανά το απέραντο πυκνό δάσος που ήταν κάποτε, οι πεσμένοι κίονες επιστρέφουν στην αρχική τους θέση και το νερό ξαναρχίζει να κυλάει κατά μήκος των στοών, διατηρώντας την ατμόσφαιρα δροσερή.


21.06.2014 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.