Κυριακή, 7 Σεπτεμβρίου 2014

Γιώργος Χριστοδούλου: Μάνα Ελλάδα, Μάνα Ελληνίδα Λέλα Καραγιάννη.






















Σαν αύριο, 8 του Σεπτέμβρη 1944, εκτέλεσαν την Λέλα Καραγιάννη γιατί όρθωσε το ανάστημά της, γιατί σήκωσε το κεφάλι της μπροστά στην θηριωδία και την βαρβαρότητα των τυράννων κατακτητών ναζί Γερμανών.

Κάλυψε με το σώμα της την Ελλάδα, πρόταξε τα στήθια της μπροστά, για την τιμή της πατρίδας.
Μια γυναίκα στην αντίσταση, που θα τρόμαζαν δέκα γενναίοι άνδρες μαζί, για το θάρρος της, την πίστη της και την προσφορά της στον αγώνα, για την λευτεριά της πατρίδας.

Στη μακρά πορεία της ιστορίας, συναντάς κάποια πρόσωπα που με την ανιδιοτέλεια, τον ηρωισμό, την διάθεση για προσφορά στους άλλους και το ήθος που επέδειξαν ως τις τελευταίες τους στιγμές απέναντι στο θάνατο, κέρδισαν το καθολικό σεβασμό.

Ένα τέτοιο πρόσωπο, ήταν η ηρωίδα Λέλα Καραγιάννη, αυτή που δεν σκιάχτηκε την κτηνωδία των κατακτητών.

Μήνυμα ψυχής, σε κείνη.

Μάνα μου Λέλα, δεν σε ξεχνώ, ποτέ δεν σε ξεχνώ, στάθηκες μεγάλο δίδαγμα για μένα, σχολειό μεγάλο και τρανό, εμπλούτισες την ψυχή μου με αρετές, με ιδανικά, με τόλμη, θάρρος και πιστεύω.

Με έμαθες να είμαι ασυμβίβαστος στις ιδέες μου, ανυποχώρητος στους στόχους μου, ανήσυχος για την τύχη της πατρίδας μου.
Με δίδαξες να είμαι μαχητικός, να μη κιοτεύω, να αγωνίζομαι και να παλεύω.
Με έμαθες να μην υποκύπτω, να μην ταπεινώνομαι, να μην ανέχομαι την δουλεία, να μη δειλιάζω, να μη λυγίζω.

Μου έδειξες πως να μην υπακούω, να αντιστέκομαι, να αντιδρώ.
Πήρα δύναμη από το ψυχικό σου σθένος, να μη σκύβω το κεφάλι σε κάθε υποταγή, σε κάθε επιβουλή.

Έλαβα από το ηθικό σου ανάστημα, μεγαλοσύνη και ψήλωσα από υπερηφάνεια και αξιοπρέπεια.

Μάνα μου Λέλα, μετάλαβα το όνομά σου, την ζωή σου, λαχτάρισα να σου μοιάσω και σού' μοιασα, είμαι δίπλα σου στον αγώνα της αντίστασης, στις αγωνίες σου για την πατρίδα, δίπλα στην δράση σου, κοντά στον θρύλο σου, πλάι σου μέσα στο κελί της φυλακής και όρθιος, στητός δίπλα σου στο εκτελεστικό απόσπασμα και ας μη με είδες ποτέ.

Φορτώθηκα την ολύμπια τίμια βαριά κληρονομιά σου και την κρατώ με τα χέρια μου, πάντα ψηλά, σαν φάρο θυσίας φωτεινό, να την βλέπουν όλοι οι ελεύθεροι πολιτισμένοι άνθρωποι στον κόσμο και να διδάσκονται.

Μάνα μου Λέλα σε ευχαριστώ, για τα πλούτη πού έσπειρες μέσα στην ψυχή μου, γιατί με έκανες να ξέρω γιατί λέγομαι άνθρωπος, ελεύθερος άνθρωπος, γιατί με έμαθες να ξεχωρίζω, την τιμή από την ατίμωση, την αξιοπρέπεια από την ντροπή, την ελευθερία από την σκλαβιά, την τόλμη από την δειλία, το θάρρος από τον φόβο, την υπερηφάνεια από την υποταγή, το χρέος για την πατρίδα να αγωνίζομαι και να ελπίζω.

Μάνα μου Λέλα, μάνα μας, εσύ δεν πέθανες, δεν θα πεθάνεις ποτέ, γιατί θα ζεις μέσα στην καρδιά μας.
Για τους ήρωες και τους αγωνιστές, η μνημεία στήνονται, η τραγούδια γράφονται και ζουν αιώνια, όπως και η Ελλάδα μας.

Ένα πρωί, σαν όλα τα άλλα.
Ώρα 5.30.
Χαράζει εικοσιοκτώ του Οκτώβρη 1940, κανείς δεν γνωρίζει τι θα φέρει ετούτο το πρωί, κανείς δεν ξέρει την φρίκη του πολέμου που πλησιάζει και που θα ξεσπάσει από λεπτό σε λεπτό.

Ένας παλαβός πολεμοκάπηλος, θέλοντας να αιματοκυλήσει την ανθρωπότητα, έφερε στον κόσμο τα πάνω- κάτω.
Πόλεμος.
Οι φασίστες χτυπούν την πόρτα της Ελλάδας και η εισβολή των Ιταλών αρχίζει. Η ελληνική αντεπίθεση ξεκινά.

Ξεσπάει άγριος χειμώνας του 1941, η παγωνιά και η λάσπη, συμπληρώνουν το έργο του αδυσώπητου πολέμου.
Χιόνια, σίδερο, φωτιά και αίμα.
Οι Ιταλοί αναχαιτίζονται, ανατρέπονται, καταδιώκονται μέσα στην Αλβανία.
Οι Ιταλοί, μπαίνουν στις πλάτες των Γερμανών.

Στις 6 Απριλίου 1941, οι χιτλερικές στρατιές εισβάλουν στην Ελλάδα.
Η εισβολή από τον Αλιάκμονα ως την Λάρισα.
Τα χιτλερικά στρατεύματα, με την τεράστια υλική υπεροχή τους, κυριεύουν, την μια πόλη μετά την άλλη.
Αθήνα.

Στις 27 Απριλίου του 1941, οι Γερμανοί μπαίνουν στην Αθήνα.
Αθήνα, κατοχή.
Τριάμισι χρόνια έζησε η Αθήνα και η χώρα τον εφιάλτη των ξένων κατακτητών, ήταν από τα τραγικότερα της τριχιλιόχρονης ιστορίας της.

Κατοχή, πείνα.

Το μαύρο πέπλο του ναζισμού σκέπασε την Αθήνα. Η πείνα θερίζει, σκελετωμένοι άνθρωποι πεθαίνουν στους δρόμους. Για να επιζήσουν έτρωγαν από τα σκουπίδια, λαχανίδες, χαρούπια, βλαστούς φλοιούς ρίζας και βαλανίδια δέντρων, ακόμα κρέατα αλόγων και άλλων μη φαγώσιμων ζώων.
Εκτελέσεις μαζικές στο σκοπευτήριο της Καισαριανής.

Αντάρτικο.

Οι πρώτοι αντάρτες χτυπούν τους Γερμανούς. Ο Ελλάς δίνει μάχες σε όλη την Ελλάδα.
Άνδρες και γυναίκες μπαίνουν στον αγώνα της αντίστασης.
Στα βουνά, στους κάμπους, στα χωριά και στις πόλεις, οι αγωνιστές της αντίστασης γράφουν την δική τους ιστορία, το δικό τους έπος, όπως λίγο πριν το έπος της Αλβανίας.

Το έπος της αντίστασης, το μαζικό κίνημα του λαού κατά του κατακτητή.
Η αδούλωτη Αθήνα με τα αποφασισμένα και απροσκύνητα παλικάρια της χτυπούν τους κατακτητές.
Οι μεγάλες μάχες, αρχίζουν, οι τοίχοι έχουν γεμίσει με συνθήματα από αγωνιστές των απελευθερωτικών οργανώσεων.
Τα πάντα για μια λεύτερη Ελλάδα.

Οι Έλληνες συνεπής στην ιστορία τους, μάχονται πάντα ηρωικά, σαν άλλοι Σπαρτιάτες σαν στις Θερμοπύλες, σαν Σαλαμινομάχοι και σαν της φωτιάς το λάβαρο της λευτεριάς στο Μανιάκι.

Οι Έλληνες μάχονται πάντα όπως..........οι ήρωες πολεμούν σαν Έλληνες !!.

Μια Γυναίκα Στην Αντίσταση.

Οι Ελληνίδες γυναίκες στην αντίσταση, έχουν εξίσου το ίδιο θάρρος και την γενναιότητα με τους άνδρες και δίνουν το μεγάλο παρόν στον αγώνα.
Πια να διαλέξουμε, πια να αφήσουμε, όλες είναι γενναίες.

Ας πάρουμε εκείνη που έχει σαν Ελληνίδα μάνα, τις μεγαλύτερες έννοιες, εκείνη που έχει τις περισσότερες οικογενειακές υποχρεώσεις, εκείνη με τις μεγαλύτερες μητρικές ευθύνες, εκείνη που έχει να προστατεύσει και να μεγαλώσει εφτά παιδιά, ναι, εφτά παιδιά. Είναι απίστευτο, μα αληθινό.

Λέλα Καραγιάννη.

Η γυναίκα που στάθηκε Άξια κληρονόμος των προγόνων της και πλήρωσε με το αίμα της την τιμή της πατρίδας.
Η ηρωίδα της αντίστασης, που με την δράση της και το θάνατό της, το όνομά της γράφτηκε με τα φωτεινότερα γράμματα στην μαρκίζα της ιστορίας των ηρώων.

Η Λέλα Καραγιάννη, όταν οι τύραννοι του φασισμού σκλάβωσαν την Ελλάδα, σηκώθηκε Όρθια, γέμισε τα στήθια της με Ελλάδα και χωρίς να το σκεφτεί, πήρε την μεγάλη απόφαση, να αντιδράσει, να αντισταθεί, να πολεμήσει, να τους χτυπήσει.

Δεν είχε καιρό για χάσιμο, δεν σκέφτηκε ότι είναι μάνα εφτά παιδιών, δεν σκέφτηκε, ότι τι θα γίνουν τα παιδιά της αν αυτή πάθει κάτι, δεν σκέφτηκε ότι δεν έχει χρόνο γιατί μεγαλώνει τόσα παιδιά, τίποτα από όλα αυτά, αδιαφόρησε για όλα, ακόμα και για αυτά, τα ίδια της τα παιδιά.
Ο μόνος της στόχος, ήταν το χρέος της για την μάνα Ελλάδα, η θυσία για την πατρίδα.

Γιατί θυσία θα πει, όταν μάχεσαι ανιδιοτελώς για την μάνα γη, όταν βάζεις την πατρίδα πάνω από την ζωή σου, όταν βάζεις πιο ψηλά την πατρίδα και απ' την ζωή των παιδιών σου.
Έτσι νιώθουν και σκέφτονται, μόνο οι ήρωες.

Κάποιος φίλος της είπε: «Mα καλά, εσύ κάνεις ό,τι κάνεις, τα παιδιά σου γιατί τα βάζεις στην πρώτη γραμμή του κινδύνου, δεν τα λυπάσαι;». Και εκείνη απάντησε: «Mα εγώ εκθέτω τόσο κόσμο, εγώ έρχομαι σε επαφή με τόσους Έλληνες και ελληνοπούλες και βάζω σε κίνδυνο, άλλα σπίτια, άλλα παιδιά, άλλους ανθρώπους, τα δικά μου παιδιά θα τα έχω απέξω. Όχι, το καθήκον των παιδιών μου είναι να πολεμήσουν για την πατρίδα και αυτά».

Η δράση της.

Η Λέλα Καραγιάννη, μια λυγερόκορμη επιβλητική γυναικεία μορφή, με μάτια μελιά, μεγάλα και αστραποβόλα, ζεστή φωνή, βελούδινη και καρδιά λέαινας.

Γεννήθηκε στην Λίμνη Ευβοίας το 1898. Ήταν η ψυχή τής της αντιστάσεως, την περίοδο της Γερμανικής κατοχής. Με κέντρο ένα σπίτι στην οδό Φυλής και το φαρμακείο τού άνδρα της, στην Πατησίων, αρχικά οργάνωσε ένα δίκτυο για την απόκρυψη, περίθαλψη και φυγάδευση Άγγλων στρατιωτικών. Αργότερα, με κέντρο την Μονή τού Αγίου Ιεροθέου στα Μέγαρα, συγκρότησε την παράνομη οργάνωση «Μπουμπουλίνα», με πρώτα μέλη τον σύζυγό της και τα 7 παιδιά της…

Η οργάνωση σε συνεργασία της με το Στρατηγείο της Μέσης Ανατολής, τον Αρχηγό της Αστυνομίας, καθώς και διάφορους αντιφασίστες και…αντιναζιστές που υπηρετούσαν μέσα στις υπηρεσίες των στρατευμάτων των κατακτητών είχε χαρακτήρα κατασκοπευτικό και αποστολής πληροφοριών.

Με τη δράση της βυθίστηκαν πολλά πλοία, ανατινάχτηκε το αεροδρόμιο του Τατοϊου και κάηκαν αποθέματα βενζίνης και πυρομαχικών.
Στις 11 Ιουλίου 1944, οι Γερμανοί πληροφορούνται, από τον «Εφιάλτη»,-Ριζόπουλος λέγονταν, για την δράση της και την συλλαμβάνουν. Την οδηγούν στα κολαστήρια των S.S., στην οδό Μέρλιν, και την βασανίζουν για να ομολογήσει την δράση της.

Η Λέλα υποβάλλεται σε φοβερά βασανιστήρια ως και απειλές εκτέλεσης των τέκνων της μπροστά στα μάτια της…. Ακλόνητη και ατάραχη με αυταπάρνηση και περιφρόνηση προς τους δημίους της αποκρίνεται:

«Ζητάτε από μια Ελληνίδα μάνα να προδώσει τους συνεργάτες της για την Πατρίδα της με την απειλή του τουφεκισμού των παιδιών της. Έ, λοιπόν, όχι. Μάθετε ότι τα παιδιά μου ανήκουν στην Ελλάδα και το αίμα τους θα πνίξει τους Ούνους και όλη τη Γερμανία σας !….»

Είχε συλληφθεί, αυτή μέ τέσσερα από τα παιδιά της, από την κατάθεση του συνεργάτη της Ριζόπουλου. Την ανάκριση την ανέλαβε ο αιμοβόρος Γερμανός ανακριτής Μπαίκε. Όταν ο Ριζόπουλος επανέλαβε τίς κατηγορίες μπροστά της αυτή τον έφτυσε. Όταν ο Μπέκε την κτύπησε του ανταπέδωσε το κτύπημα, όταν την απείλησε ότι θα σκοτώσει τα παιδιά της, του απάντησε ότι δεν είναι δικά της τα παιδιά, αλλά παιδιά της Ελλάδος.

Την οργάνωση ονόμασε «Μπουμπουλίνα» και την απετέλεσαν λίγοι στην αρχή, αποφασισμένοι πατριώτες, και τα μεγαλύτερα απ’ τα παιδιά της.

Άρχισε να προκαλεί σαμποτάζ σε βάρος των κατακτητών και ήρθε σε επαφή με το συμμαχικό Στρατηγείο Μέσης Ανατολής, όπου διαβίβαζε πληροφορίες για τις κινήσεις του εχθρού. Oι Γερμανοί προσπαθούσαν να την ανακαλύψουν, αλλά δεν το κατόρθωναν.

Και ενώ πια ροδοχάραζε η ελευθερία πάνω απ’ την τυραννισμένη χώρα, η Λέλα Καραγιάννη, ύστερα από προδοσία, συλλαμβάνεται μαζί με τα 5 μεγαλύτερα παιδιά της. Στα χέρια των Ες-Ες μαρτύρησε, αλλά δεν πτοήθηκε. Δεν απεκάλυψε κανένα συναγωνιστή ούτε όταν βρέθηκε μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα.

Η εκτέλεση.

Χαράματα, το γερμανικό καμιόνι με το εκτελεστικό απόσπασμα των ναζί και τους κρατουμένους φτάνει στο Χαιδάρι
Οι μελλοθάνατοι, άνδρες και γυναίκες κατεβαίνουν.
Μαζί τους κατεβαίνει και η Λέλα Καραγιάννη.
Η φύση εδώ ησυχάζει, επικρατεί απόλυτη ησυχία. Μια καινούργια μέρα ξεκινά.

Μουντό ακόμα το πρωινό. Η πρωινή δροσιά επάνω στα φύλλα, σε λίγο θα σβήσει με τις πρώτες ακτίνες του ήλιου. Η ευωδιά της φύσης, των χόρτων, των δέντρων και των αγριολούλουδων, το πρωινό κελάηδημα των πουλιών, δίνουν στο χώρο της εκτέλεσης, μια άλλη αίσθηση, ενός κόσμου μακριά και πέρα από τούτον εδώ τον κόσμο τον διαδραματιζόμενο.

Ετούτες οι στιγμές, φαίνονται σαν αιωνιότητα.

Ζωή, δικαίωμα στην ζωή του ανθρώπου, δικαίωμα στη χαρά, στην ελπίδα, στο όνειρο στην δημιουργία. Ποιος την καθορίζει, ποιος την απαγορεύει, όταν ο πλάστης και η ίδια η ζωή δεν το επιβάλουν.

Στον υπαίθριο αυτό φιλόξενο χώρο του ανθρώπου, μόνο φωνές και γέλια μικρών παιδιών αρμόζουν, η απόλαυση τα τρεχαλητά η χαρά της εξοχής.
Οικογένειες που λαχταρούν εδώ τον καθαρό αέρα, την εκδρομή μιας μέρας.
Την ξεκούραση, την ηρεμία, την ανεμελιά, τον πικ-νικ, την ευχαρίστηση την ζωή,

Όχι, όχι, δεν είναι αλήθεια, μόνο σε κάποιο όνειρο θα μπορούσε να είναι αλήθεια όλα αυτά.
Εδώ μυρίζει μπαρούτι, εδώ μυρίζει θάνατο, παντού θάνατος, δεν υπάρχει ζωή όλα είναι θάνατος.

Οι άγριες φωνές των ναζί, ταράζουν την ησυχία του χώρου. Με σπρωξιές τους κρατούμενους τους βάζουν στη σειρά, έναν δίπλα στον άλλο.
Οι πατριώτες είναι έτοιμοι στις θέσεις τους, στη θέση του θανάτου.
Οι στρατιώτες των βαρβάρων, έτοιμοι απέναντί τους με τα όπλα στα χέρια τους σημαδεύουν.
Το τέλος πλησιάζει, σε λίγο όλα θα έχουν τελειώσει.

Σκέψεις μιας ολόκληρης ζωής περνούν απ' το μυαλό, σαν κινηματογραφική ταχύτητα, πρόσωπα, γεγονότα καταστάσεις, όλα σε λίγο θα σβήσουν.

Η Λέλα Καραγιάννη με του συντρόφους της, κοιτούν ίσια μπροστά μέσα στις κάνες των πυροβόλων.
Ο αξιωματικός του αποσπάσματος, είναι έτοιμος να δώσει την εντολή του πυρ.
Τα δευτερόλεπτα μετατρέπονται σε αιώνες.
Ξαφνικά, ένα ελαφρύ αεράκι, κάτι σαν μήνυμα, διαπερνά και ανασηκώνει τα μαλλιά των πατριωτών.

Οι αγωνιστές της πατρίδας περιμένουν με πρωτοφανή ψυχραιμία την τελευταία κλαγγή των όπλων.

Η Λένα Καραγιάννη, ορθή όσο ποτέ άλλοτε, γυρίζει και φωνάζει δυνατά στους συντρόφους της: ΨΗΛΑ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΠΑΙΔΙΑ. ΖΗΤΩ Η ΕΛΛΑΔΑ. ΟΛΟΙ ΤΟΝ ΕΘΝΙΚΟ ΥΜΝΟ ΠΑΙΔΙΑ.
Ο αξιωματικός δίνει την εντολή.

Το εκκωφαντικό κροτάλισμα των πυροβόλων ξερνάει τον θάνατο, οι ριπές θερίζουν τα κορμιά των πατριωτών, που πέφτουν στο έδαφος.
Μαζί τους η Λέλα Καραγιάννη, το μεγάλο αυτό πλατάνι της εθνικής αντίστασης, βάλεται, γέρνει, πέφτει.

Το άξιο τέκνο της πατρίδας, η ψυχή της αντίστασης, η διαλεκτή κόρη της Ελλάδας δεν υπάρχει πια, δεν ζει, είναι νεκρή, νεκρή και η συνέχεια του αγώνα από εκείνη.
Το αεράκι κόπασε, τα πουλιά σώπασαν σαν να κατάλαβαν τι έχει συμβεί.

Τώρα ο χώρος έχει μια αποπνικτική γαλήνη, η τραγικότητα των γεγονότων συνθέτει ένα θλιβερό τοπίο.
Η Λέλα Καραγιάννη, πεσμένη ανάσκελα δίπλα στο κεφάλι της, ένα λουλούδι έχει φυτρώσει, είναι η νέα ζωή που έρχεται, είναι η νέα Λέλα Καραγιάννη που θα΄ρθει, είναι η συνέχειά της των νέων γενιών που θα πάρουν την θέση της.

Την Λέλα Καραγιάννη την αγκάλιασε η μάνα γη, τα χώματά της τα ζεστά για την τιμή την λευτεριά.
Τώρα είναι για πάντα λεύτερη, χωρίς σκλαβιά, χωρίς τυράννους, χωρίς αγώνες, λεύθερη.

Το αίμα της για πάντα θα ποτίζει το δέντρο της ψυχής μας, για την ειρήνη, και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια.

Το ελπιδοφόρο συμπέρασμα είναι ότι στην Ελλάδα των θεών του Ολύμπου και των αρχαίων Μύθων, εξακολουθεί και σήμερα να γεννά Ηρωίδες. Μια από αυτές-που θα έπρεπε να διδάσκεται στα σχολεία- είναι η Λέλα Καραγιάννη, η πάντα ερωτευμένη με την ελευθερία.

Γιώργος Χριστοδούλου.


Υ.Γ. Όσοι καπηλεύονται τα σύμβολα, τα σκοτώνουν, και η Δημοτική Αρχή της Αθήνας, με την ασέβεια των πεπραγμένων της, απέναντι στο λαμπρό αντιστασιακό πολιτισμικό μνημείο της οικείας Λέλας Καραγιάννη, σκοτώνει ξανά και ξανά το όνομα αυτό, το σύμβολο της πατρίδας μας.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.