Πέμπτη, 13 Φεβρουαρίου 2014

Έλληνες μονάχοι...















Κάποιοι φίλοι με ρωτούν γιατί δεν γράφω πια. Μάλιστα κάποιος μου είπε πως αυτά που έγραφα ήταν μια μεταφορά εδώ μέσα από τις σκέψεις του, τα συναισθήματα του, που δεν μπορούσε να εκφράσει κι ένοιωθε ανακούφιση όταν σκεφτόταν πως κάποιος περιγράφει αυτές τις σκέψεις, αυτά τα συναισθήματα με τέτοιο τρόπο...

Να γράψω τι, σ΄αυτή τη φάρσα που βιώνουμε όλοι;
Τι να γράψω σε μια χώρα ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΗ από το δημιουργό, τη φύση, το σύμπαν, όπως θέλετε πείτε το, που τη σκεπάζει ένας απίστευτος ουρανός,  που τη χαϊδεύει μια απίθανη θάλασσα, γεμάτη από αρώματα από τη μια άκρη ως την άλλη, θησαυρούς που και μόνο να τους χαζεύεις νοιώθεις ΔΕΟΣ. Μια μικρή γωνιά του πλανήτη που θα μπορούσε να διεκδικήσει άνετα το τίτλο του παραδείσου...

Ένας παράδεισος όμως, που ΑΝΗΚΕΙ, σ΄ενα παγκόσμιο παρανοικό σύστημα τάξης των πραγμάτων που δεν έχει φτιαχτεί ούτε με γνώμονα την ομορφιά, ούτε τον έρωτα, ούτε την αγάπη, ούτε το δέος της συνειδητοποίησης πως η ζωή είναι ένα υπέροχο δώρο που πρέπει κανείς να την ΑΠΟΛΑΥΣΕΙ μέχρι τέλους...

Γιατί είμαστε έτσι; Γιατί δεν μπορούμε να απολαύσουμε αυτό το θαύμα; Γιατί αυτό το θαύμα είναι κρυμμένο βαθιά, κάτω από μια μάζα κανόνων, απειλών, υποδείξεων, εντολών, τρομοκρατίας, τιμωρίας, που επιμένει σαδιστικά να ονομάζεται πολιτισμός, πρόοδος, ανάπτυξη παρασέρνοντας στη παράνοια, τη δυστυχία, τη κατάθλιψη, την απελπισία δισεκατομμύρια ανθρώπους πάνω στο πλανήτη, σε μια συνεχή υποβάθμιση αυτής της απόλαυσης σε ΔΟΥΛΕΙΑ, στη χειρότερη μορφή δουλείας. Εκείνου του είδους φυλακής  που δεν μπορείς να καταλάβεις ούτε πως μπήκες, ούτε με τι κατηγορία, ούτε ποιος δικαστής είχε το δικαίωμα να υπογράψει τα δεσμά σου, ισόβια...

Εμείς εδώ οι ανυπότακτοι, οι κακοί μαθητές, ο λαός που προσπαθούσε πάντα να το σκάσει από όλους όσους προσπαθούσαν να του σφίξουν τα λουριά, σήμερα βρισκόμαστε στη δυσάρεστη θέση να νοιώθουμε πως δεν είμαστε πια λαός, δεν είμαστε πια ανυπότακτοι, δεν έχουμε καν φαντασία, είμαστε ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΜΟΝΑΧΟΙ, παραδομένοι σε κάτι που αυτοαποκαλείται μοιραίο, αναπόφευκτο, κάτι που ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΑΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΤΣΙ...

Θέλετε να γράψω τι νοιώθουμε οι περισσότεροι;
Είμαστε χωρισμένοι σε δυο κατηγορίες.
Οι μεν νοιώθουν σαν τις γριές θεατρίνες, που το γλέντησαν, που ερωτεύτηκαν τρελά με τη ζωή και θέλησαν να αποκτήσουν τα πάντα, που αγαπήθηκαν κι αγάπησαν με όλη τους τη ψυχή, που ονειρεύτηκαν, που έκαναν τρέλες, σφάλματα, αλλά ΕΖΗΣΑΝ και τώρα δεν μπορούν να ανεχτούν αυτό το κουστούμι γιατί δεν είναι δικό τους. Δεν είναι της ράτσας τους. Είναι οι άνθρωποι που είχαν την αγέλη τους, συνειδητοποιημένα αγρίμια και βλέπουν γύρω τους όλα να έχουν γίνει μακελείο...

Κι είναι κι εκείνη η άλλη κατηγορία εκείνων που δεν έζησαν ΠΟΤΕ. Των νεκρών που πριν ένοιωθαν σαν τους σπασίκλες της τάξης. Οι χαφιέδες της ευτυχίας που δεν μπορούσαν να αγγίξουν που τώρα οι φουκαριάρηδες ψάχνουν να μοιάσουν σ΄εκείνους που χόμπυ τους είναι οι δυστυχία των άλλων. Θαυμάζουν τους μακελάρηδες και νοιώθουν ενοχές που είναι έλληνες. Θέλουν να σηκώσουν το χέρι ψηλά μπροστά στο κύριο καθηγητή και να του αποδείξουν πως είναι καλοί μαθητές, να του σκουπίσουν τα παπούτσια, να τον κολακέψουν μήπως τους πει το μυστικό.... πως επιβιώνουν χωρίς προβλήματα οι ΚΟΥΦΙΟΙ. Οι ΤΙΠΟΤΑ. Πως δείχνουν τόσο επιτυχημένα τα σακιά με άχυρα που παριστάνουν τους ανθρώπους!

Η Ελλάδα σκίζεται στα δυο.
Με βαρβαρότητα.
Μ΄ενα κουβάρι που κυλάει όπου το κλωτσάνε και που μέσα του κρύβει το μεγαλείο και την αθλιότητα μπλεγμένα με τρόπο πολύ επικίνδυνο.

Με ρωτάς γιατί δεν γράφω... Μα για ποιους να γράψω... Για εκείνους που πονάνε γιατί μπορούν μέσα τους να κάνουν μια σύγκριση για το τι είναι ευτυχία και τι δυστυχία γιατί τα ένοιωσαν και τα δύο...;

Να γράψω για τους άλλους που γεννήθηκαν και θα πεθάνουν μίζεροι, ανίδεοι, φωτοκόπιες ανόητες των πρέπει ενός ολόκληρου συστήματος που θέλει να τους κρατήσει ακριβώς έτσι..., ανόητους...;

Να γράψω για κάποιους άλλους που πνίγονται μέσα στα στερητικά σύνδρομα από τις αηδίες που τους αφαιρέθηκαν και θεωρούσαν ζωτικής σημασίας για την επιβίωσή τους, το αυτοκινητάκι, το σπιτάκι, το τηλεφωνάκι, το μεζεδάκι, το τομαράκι...;

Ή για εκείνους που δεν τους δόθηκε ποτέ περιθώριο να σκεφτούν τι κρύβεται πίσω από αυτό το παιχνίδι...;

Μήπως θέλεις να γράψω για τους δήθεν αφυπνισμένους γκουρού, που θεωρούν πως η φώτιση, τα μυστηρια της ζωής, η μαγεία της, η γνώση, η σοφία, είναι μια καλή ξεπατικωτούρα όλων αυτών που έχουν ειπωθεί σε πακέτο προσφοράς για τα κορόϊδα...;

Μήπως να γράψω για εκείνους στην απέναντι όχθη που έχουν πάθει μια παράκρουση λατρείας σε οτιδήποτε είναι ξενόφερτο, ψάχνουν απεγνωσμένα να μοιάσουν στους αμερικάνους, στους γερμανούς, στους άγγλους ή στους γιαπωνέζους κι όταν τους ρωτήσεις αν είναι έλληνες λένε «μετα συγχωρήσεως ναι...»;

Είμαστε ένα κομμάτι από τη κόλαση που έτυχε να ζει στο παράδεισο...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.