Σάββατο, 15 Ιουνίου 2013

Α-ΠΑΡΑΤΑΞΙΑΚΑ: Η ΩΜΗ Αλήθεια














Δημοτική Κοινότητα είναι μια επίσημα οριοθετημένη γεωγραφική έκταση στην οποία κατοικεί μόνιμα και διαχρονικά μια ομάδα ανθρώπων που ονομάζονται Δημότες.

Οι ιστορικές σχέσεις ανάμεσα στους Δημότες και οι παραδόσεις τους, δημιουργούν τους ηθικούς κανόνες που εξασφαλίζουν την κοινωνική συνοχή της κοινότητας. Όμως το βασικότερο συστατικό είναι το συναισθηματικό: η ικανοποίηση της ανάγκης του «ανήκειν» αφού μέσα από την έννοια της κοινότητας οι Δημότες αποκτούν ταυτότητα. Αυτή η ταυτότητα τους κάνει να ξεχωρίζουν από τους Δημότες της γειτονικής κοινότητας και η συγκεκριμένη αίσθηση της ιδιαιτερότητας ξυπνά μέσα τους την εκτίμηση και την αγάπη για τον τόπο τους.

Στον κόσμο της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, ο ρόλος της Δημοτικής Αρχής είναι η εκπροσώπηση των Δημοτών και των συμφερόντων τους, με κύριο σκοπό την βελτίωση της καθημερινότητάς τους. Οποιαδήποτε υποβαλλόμενη πρόταση για θέματα του Δήμου θα πρέπει να απορρέει από τη εν λόγω βάση και οιαδήποτε απόκλιση από ένα τέτοιο σκεπτικό πρέπει να αντιμετωπίζεται από τους Δημότες με καχυποψία.

Ο παραδοσιακός τρόπος διοίκησης πραγματοποιείται μέσω Παρατάξεων. Πίσω από κάθε Παράταξη βρίσκεται ένα Κόμμα ή στη περίπτωση της παράταξης «Δικαίωμα στην Πόλη» στο Δήμο της Αθήνας, ένας συνδυασμός τεσσάρων πολιτικών κομμάτων.

Το Κόμμα είναι μια μορφή πολιτικής οργάνωσης με μοναδικό σκοπό την εξουσία (δηλαδή την επιβολή της θέλησής του σε άλλους). Για να αποκτήσει την απαιτούμενη δύναμη που θα το φέρει στην εξουσία, συνήθως δια της κοινοβουλευτικής οδού, το Κόμμα υιοθετεί προκαθορισμένους πολιτικούς στόχους, η επίτευξη των οποίων, στο όνομα υψηλοτέρων και αφηρημένων ιδεολογιών, θα είναι προς συμφέρον των μελών του.

Για την υλοποίηση αυτή, το «κόμμα» επικεντρώνεται στην υποστήριξη υποψηφίων μελών για δημόσια αξιώματα, με απώτερο σκοπό την εκλογική νίκη και τον έλεγχο της κυβέρνησης. Τα εν λόγω επιλεγμένα μέλη θα πρέπει να είναι ευθυγραμμισμένα με τις πολιτικές απόψεις του Κόμματος. Για την εσωτερική του εύρυθμη λειτουργία, ως όργανα άσκησης κομματικής πολιτικής, οφείλουν να πειθαρχούν στις εκάστοτε αρχές.

Οτιδήποτε ξεχωρίζει, ξεριζώνεται.

Το «έπαθλο» του κάθε πολιτικού Κόμματος είναι το ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ. Στις εθνικές εκλογές το βάρος πέφτει στις εκλογικές περιφέρειες. Όμως, τα κόμματα έχουν επιλέξει δύο επιπλέον πεδία αναμέτρησης: Το Ευρωκοινοβούλιο και τις Δημοτικές Κοινότητες.

Η χώρα αποτελείται από το σύνολο των Δήμων και Περιφερειών με τις ιδιαιτερότητες που προσδίδουν στον κάθε ένα τον χαρακτήρα τους. Αρνούμενα τα κόμματα να αναγνωρίσουν αυτά τα τοπικά χαρακτηριστικά αντιμετωπίζουν τον κάθε Δήμο και τη κάθε Περιφέρεια, οριζόντια, σα μια παρτίδα σκάκι. Σύμφωνα με την κομματική «κοσμοθεωρία», κανένας Δήμος, ακόμη και ο πλέον σημαντικός, δεν μπορεί να θεωρείται ως τίποτε περισσότερο από ένα κομμάτι του πάζλ που μπαίνει ή βγαίνει στη θέση του ανάλογα με το εκλογικό αποτέλεσμα που φέρνει.

Με την αντίληψη αυτή γίνεται η επιβολή με κομματικά κριτήρια υποψηφίων δημάρχων και συμβούλων, που συχνά δεν είναι καν δημότες του Δήμου στον οποίο βάζουν υποψηφιότητα!

Πρόκειται για μια μορφή συγκεντρωτισμού αφού περιορίζει τα κέντρα λήψης αποφάσεων μεταφέροντας την εξουσία στην κορυφή της πυραμίδας. Ένας τρόπος επιρροής και άσκησης εξουσίας από απόσταση, ο οποίος από τη φύση του αναιρεί την έννοια που η Αυτοδιοίκηση υποτίθεται ότι πρεσβεύει.

Παρά την άπειρη φιλολογία περί αυτονομίας της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, οι δομές της δεν διαφέρουν από εκείνες της Κεντρικής Σκηνής. Με αυτό τον τρόπο ενισχύεται η πεποίθηση των δημοτών ότι το πέρασμα ενός αιρετού από την Τοπική Αυτοδιοίκηση δεν θεωρείται αυτοσκοπός, δηλαδή ανταπόκριση σε ένα εσωτερικό κάλεσμα για την προσφορά υπηρεσιών στην τοπική κοινωνία στην οποία ανήκει. Αντιθέτως, είναι κάτι σαν ένα αναγκαστικό σκαλοπάτι στην αναρρίχηση του αιρετού στον κομματικό μηχανισμό.

Σε ότι αφορά τους μεγαλύτερους δήμους της χώρας και ιδιαίτερα τον Δήμο της Αθήνας πρόκειται για ένα πλατύσκαλο προς το βουλευτικό αξίωμα.

Απόδειξη ότι σε κάθε Εθνική εκλογική αναμέτρηση ένα σημαντικό κομμάτι ενεργών δημοτικών και κοινοτικών συμβούλων αποφασίζουν να λάβουν μέρος, «λιποτακτώντας» από τις θέσεις στις οποίες τους τοποθέτησε ο δημότης χωρίς να έχουν καν συμπληρώσει τον προβλεπόμενο κύκλο υποχρεώσεων τους.

Στην περίπτωση μη εκλογής τους στο βουλευτικό αξίωμα, επανέρχονται στο Δήμο σαν να μην τρέχει τίποτε.
Ειδικά για τον Δήμο της Αθήνας μέσα από το παιχνίδι «σκακιέρας - πάζλ που κολλάει», έχει υποτιμηθεί η αξία του Θεσμικού Ρόλου του Δημάρχου.

Το σημαντικότερο πρόβλημα είναι ότι το συγκεκριμένο πολιτικό σύστημα θέτει τις δημοτικές παρατάξεις στην υπηρεσία του «λαού» μετατρέποντας τους τοπικούς πληθυσμούς από Δημότες σε Πολίτες. Οποιοσδήποτε Δήμαρχος δείξει υπερβολικό ζήλο για τα δικαιώματα των Δημοτών του, θέτει τον εαυτό του εκτός «συστήματος».

Ο νόμος Καλλικράτης κλειδώνει θεσμικά αυτή την πραγματικότητα. Δίνει στους δημάρχους απόλυτη πλειοψηφία δημιουργώντας απόλυτα ελεγχόμενους κομματικούς ηγεμονίσκους.

Σε ένα τέτοιο ανταγωνιστικό πλαίσιο, η αντιπολίτευση δεν διαφέρει. Όμως κατά πόσο αυτή η αντιπολίτευση γίνεται για να προασπίσει τα συμφέροντα των δημοτών ή απλά για να «τορπιλίσει» αυτά των αντιπάλων κομμάτων είναι ένα επιπλέον παιχνίδι εξουσίας στην πλάτη του δημότη, που παραμένει απροστάτευτος.

Φυσικά υπάρχουν και σύμβουλοι απ’ όλες τις παρατάξεις που νοιάζονται πραγματικά για το καλό των Δημοτών τους και που το αποδεικνύουν καθημερινά εμπράκτως αφιερώνοντας χρόνο και ενέργεια στα προβλήματα. Όμως, έρχονται στιγμές στην πορεία του κάθε συμβούλου, όπου του ζητείται να ασπασθεί μία απόφαση της παράταξης η οποία είναι ενάντια στα συμφέροντα των Δημοτών. Ότι ενστάσεις και αν φέρει «παρασκηνιακά», στην ανοιχτή ψηφοφορία υποχρεούται να ακολουθήσει την παραταξιακή γραμμή.

Πλέον ακραίο παράδειγμα είναι όταν στο όνομα της κομματικής πειθαρχίας η παράταξη ζητάει την παραδειγματική τιμωρία κάποιου συμβούλου της που, αρνούμενος να βάλει σε δεύτερη μοίρα το συμφέρον των δημοτών του εναντιώθηκε στην παραταξιακή γραμμή και η παράταξη απαιτεί από τα μέλη της να κινηθούν εναντίον του συναδέλφου που εκτιμούν.
Οι αναγνώστες αυτής της στήλης μπορεί να υποθέσουν ότι η στήλη τοποθετείται κατά των πολιτικών κομμάτων. Δεν είναι όμως έτσι.

Παρ’ όλη τη δημόσια συζήτηση περί κομματοκρατίας και Μεταπολίτευσης θα ήταν παράλογο σήμερα να απαιτούμε μια Βουλή χωρίς πολιτικά κόμματα. Στην Βουλή το «κόμμα» βρίσκεται στον φυσικό του χώρο.

Το πώς αυτό το εργαλείο θα βελτιωθεί για να εξυπηρετεί καλύτερα τα συμφέροντα του Έλληνα Πολίτη είναι πρόβλημα του πολιτικού συστήματος.

Η παραμονή παρατάξεων με την σημερινή τους μορφή στους Δήμους της χώρας είναι εξίσου παράλογη. Στο όνομα μιας γενικοποίησης τέτοιου είδους μηχανισμοί αντιτίθενται στην ιδιαιτερότητα κάθε γειτονιάς. Στο όνομα ενός συγκεντρωτισμού εμποδίζουν τις κοινότητες να αυτό-διοικηθούν.

Μέχρι τα κόμματα να ρυθμίσουν τους εσωτερικούς τους μηχανισμούς ώστε να εκδηλώνουν ενδιαφέρον και κατανόηση στις ιδιαιτερότητες των Δήμων, καλό θα ήταν να αποστασιοποιηθούν από την Τοπική Αυτοδιοίκηση και να αναζητήσουν ίσως δόξα προς άλλες κατευθύνσεις. Πάνω απ’ όλα να θυμηθούν ότι τα «Τοπικά Συμφέροντα» είναι κοινά για ΟΛΟΥΣ και ότι επιβάλλεται να αντιμετωπίζονται ως ενωτικός παράγοντας στην τοπική κοινωνία. Το «Κόμμα» από τη φύση του είναι διασπαστικό.

Μένει να δούμε κατά πόσο ο Δημότης θα κινηθεί Παραταξιακά ή Α-Παραταξιακά.

από τον Μιχάλη Μουσσού



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.